Śpiew flamenco

Śpiew flamenco

 

Śpiew flamenco, zgodnie z definicją Real Academia Española, to „zeuropeizowany cygański śpiew andaluzyjski”. Wykonawcę nazywa się cantaor.

 

Jako gatunek kompozycji muzycznych lub stylów zaczął być popularyzowany mniej więcej w połowie XIX wieku. Według najpowszechniej przyjmowanej opinii powstał w wyniku nałożenia się różnych ludowych mód muzycznych Andaluzji. Zwrotki jego różnych stylów wyrażają zazwyczaj skrajne uczucia i intuicje człowieka. Głównymi tematami śpiewu flamenco są miłość, życie i śmierć. Nie podlega on żadnemu sztywnemu wzorcowi metrycznemu. Brakuje w nim najbardziej wyszukanych figur poetyckich i retorycznej pompatyczności. Zwykle robi wrażenie swoją literacką prostotą i zdolnością do syntezy.

 

Muzyka rozwija się, opierając się na melizmatyce i wibratach, a tematy melodyczne kreślą szczególną linię w wykonaniu każdego cantaora. Pod tą nazwą mieszczą się, oprócz stylów pierwotnych, powstałych poprzez wspomniane wyżej nałożenie. Obejmują one także te style, które z biegiem czasu dołączyły do gatunku w procesie „aflamencowania”, jak na przykład niektóre pieśni hispanoamerykańskie.

 

Rodzaje śpiewu flamenco

 

Istnieją różne śpiewy flamenco, w zależności od poszczególnych palos: Alboreá, Alegrías, Bambera, Bulería, Cabal, Campanilleros, Cantiña, Caña, Carcelera, Caracoles, Cartagenera, Colombiana, Debla, Fandango artístico, Fandangos de Almería, Fandangos de Huelva, Fandango de Güéjar-Sierra, Farruca, Garrotín, Geliana, Granaína, Guajira, Jabera, Jondo, Jota de Cádiz, Liviana, Malagueña, Mariana, Martinete, Media granaína, Milonga, Minera, Mirabrás, Murciana, Nana, Petenera, Playera, Rumba, Saeta, Serrana, Sevillanas, Seguidilla, Soleá, Tango, Tanguillo, Taranta, Taranto, Tiento, Toná, Trillera, Vidalita, Villancico, Zambra i Zorongo.