Bulería
Bulería to najbardziej charakterystyczny palo flamenco z Jerez de la Frontera (od „bullería”, a ta od „bulla” – wrzawa i jaleo, lub „burlería” – drwina). Zazwyczaj składa się z trzech lub czterech ośmiosylabowych wersów. Jest jednym z najbardziej złożonych palos w tańcu i grze na gitarze. To styl hałaśliwy, imprezowy i wesoły.
Cechuje go szybkie tempo i podwójny kompas rytmiczny. Jest bardziej niż inne śpiewy odpowiedni do palmas i jaleo, do okrzyków i ekspresyjnych głosów. Bulerías są zazwyczaj tańcem, którym wieńczy się flamencowe zabawy (tworząc półkole, kolejno wychodzą pojedynczo wykonawcy, aby zatańczyć fragment utworu).
„Loco Mateo” był jej pierwszym wykonawcą, kończąc swoje soleares lub soleás. Stąd bulerías wywodzą się z Soleá. Charakteryzuje je hałaśliwy śpiew do tańca. Ich początki sytuujemy na końcu XIX wieku. W czasopiśmie Sinfonía Virtual Guillermo Castro udokumentował, że termin „bulería” zaczął być używany w XVII wieku, choć znaczenie flamencowe zyskał dopiero na początku XX wieku. Wcześniej sądzono, że pierwsze pojawienie się tego palo wiąże się z obrazem José Garcíi Ramosa pod tytułem „Baile por bulerías” (1884), przechowywanym w Muzeum Sztuk Pięknych w Sewilli. Dziś wiadomo, że obraz ten miał wcześniej inne tytuły: „Tango”, „Bailarina” lub „El Baile”. I dopiero w drugiej połowie XX wieku zaczęto nazywać go „Baile por Bulerías”. Najbardziej flamencowe bulerías są w trybie frygijskim (z mutacją akordu I, który staje się doskonałym durowym, zwykle łączą zwroty melodyczne i harmoniczne na akordach I i VI).
Najważniejszymi wykonawcami bulerías są śpiewacy Terremoto de Jerez, La Paquera de Jerez, Camarón de la Isla, José Mercé i Fernando de la Morena. Wśród gitarzystów wyróżniają się Moraíto Chico, Niño Miguel, Manuel Morao, Paco de Lucía, Paco Cepero, Tomatito, Diego del Morao i Vicente Amigo.
