Caracoles
Caracoles jako palo flamenco wywodzą się z tanecznych cantiñas, a dokładniej z cantiñi o nazwie „La caracolera”. Ich rozwój przypada na końcówkę XIX wieku w Madrycie. Różni cantaorzy dodawali do caracoles tercjos – zwrotki lub wersy melodyczne – albo łączyli je z innymi cantiñas.
Za pierwszego, który wyniósł ten śpiew na wyżyny, uważa się José de Sanlúkara, zanim Antonio Chacón utrwalił go i spopularyzował. Później inni cantaorzy, tacy jak El Niño de Almadén, dbali o zachowanie tego palo. Obecnie ten śpiew jest używany bardzo rzadko.
