Milonga
Milonga to styl flamenco przeniesiony przez repatriantów, artystów, osadników i żołnierzy, którzy wrócili z kolonii pod koniec XIX wieku. W swoich śpiewach przywołują oni wspomnienie ziem amerykańskich.
Argentyńska milonga to styl wywodzący się z „payada de contrapunto”, mający głębokie powiązania rytmiczno-metryczne i harmoniczne z tangiem antylskim oraz z habanerą. Rozwój argentyńskiej milongi, aż do przekształcenia się w ostateczny styl flamenco, rozpoczął się prawdopodobnie od yarabí oraz innych form lub „tristes”. W 1860 roku triste przekształcił się w milongę. Styl ten był bardzo modny między 1880 a 1910 rokiem.
Pierwsza milonga o prawdziwie flamencowym charakterze i z compás w rytmie tango-tiento to ta, którą spopularyzowała Pepa Oro – córka gadytańskiego torera Paco de Oro – kiedy przybyła do Hiszpanii pod koniec XIX w. Jest to styl wywodzący się z milongi choreograficznej, śpiewanej jednocześnie z tańcem. Cante por milonga jest sylabiczne, istnieją ponadto nagrania milong z różnymi połączeniami, jak na przykład wprowadzenie fandango lub milonga z bulerías, adaptując z tych gatunków ich metrum i rytm oraz dostosowując ich charakter do milongi. Compás opiera się na metryce tangos-tientos, często rezygnując z ustalonego rytmu na rzecz formy wolnej.
Wśród wykonawców milongi wyróżnili się również Antonio Sevillano, Angelillo, Pastora Pavón, Paco Flores, Niña de la Puebla, Juan Valderrama, Pepe Albaicín, Carmen Linares i Enrique Morente.
