Sevillanas
Sevillanas to znany palo flamenco: taniec i śpiew typowy dla Sewilli, Huelvy i innych andaluzyjskich prowincji. Ich główną sceną są jarmarki w Andaluzji; do najważniejszych należą Feria de Abril (Sewilla), pielgrzymka El Rocío (Almonte, Huelva) oraz jarmarki w zachodniej Andaluzji. Nie można też zapominać o ich obecności podczas różnych pielgrzymek.
Dawniej sevillanas były bardzo popularne na wspólnych podwórzach kamienic i w patio. Początków sevillanas należy szukać w latach poprzedzających przybycie Królów Katolickich, w kompozycjach zwanych „seguidillas castellanas”, które z czasem ewoluowały i nabrały flamencowego charakteru. Taniec dodano w XVIII wieku, aż rozwinął się w dzisiejsze tańce i śpiewy sevillanas. W tym samym roku, w którym powstały, trafiły na Jarmark w Sewilli pod nazwą „sevillanas”. Jednak Real Academia Española de la Lengua uznała to określenie oficjalnie dopiero w 1884 roku, kiedy zostało włączone do słownika języka hiszpańskiego.
Obecnie jest to najczęściej tańczony taniec regionalny w Hiszpanii i na świecie. Istnieje bardzo wielu profesjonalnych artystów oraz szkół tańca na całym świecie, które uczą tańca sevillanas. W tym palo flamenco było wielu znanych artystów: Concha Piquer, Paquita Rico, Lola Flores, La Niña de la Puebla, María Jiménez, Los Marismeños, Amigos de Gines, Cantores de Híspalis czy Ecos del Rocío.
Taniec sevillanas to najpopularniejszy taniec folklorystyczny w Hiszpanii. Można go podzielić na tańce szybkie i wolne. Zazwyczaj tańczy się w parach, choć zdarzają się wyjątki i układy, w których tańczy więcej niż dwie osoby jednocześnie. Taniec dzieli się na cztery coplas, choć dawniej było ich siedem. Cztery główne części tańca to: paseíllos, pasadas, careos oraz remate. Na końcu ostatniej copli muzyka i taniec zbiegają się w czasie, tworząc niekiedy bardzo piękne i romantyczne zakończenie. Jeśli metrum jest 3/4 (na trzy), pierwszy takt jest mocny, a dwa pozostałe słabsze. Muzyka sevillanas wydobywa się ze strun gitary, którą stroi się w dowolnym tonie, zależnie od śpiewaka. Gitarze zwykle towarzyszą oklaski rytmiczne (palmas), wykonywane przez palmeros towarzyszących grupie lub śpiewakowi. Często używa się także kastanietów (popularnie nazywanych palillos we wschodniej Andaluzji), bębenka (tamboril), tamburynu (pandereta) lub gwizdka pielgrzymkowego (pito rociero).
