Taranto
Taranto to palo flamenco, którego początki sięgają Almerii. Wywodzi się z taranta. Różni się od niej tym, że opiera się na wyraźnym compás, co umożliwia taniec, podobny do zambra mora. Taranto pochodzi z górniczego obszaru Almerii.
Jako pierwszy śpiewał je Pedro el Morato, choć warto wspomnieć również „El Cabogatero” (1810–1880) oraz "Ciego de la Playa" (urodzonego około 1840 roku). Należy też wymienić Juana Abada Díaza „Chilares”, który urodził się w 1868 roku w Zapillo, dzielnicy Almerii. Ponieważ wywodzi się z regionu górniczego Almerii, taranto zalicza się do cantes de las minas (fandango, taranto i taranta). Rozwój tego stylu miał miejsce w Almerii, podczas nocnych spotkań śpiewu flamenco, między XIX a XX wiekiem, wspaniale pielęgnowanych w trzech kawiarniach: „Frailito” (Plaza de Santo Domingo), „España” (C/ Sebastián Perez, dziś General Rada) oraz „Lyon de Oro”.
Peña flamenca „El Taranto” dba o podtrzymanie tradycji tego śpiewu. W tańcu za „matkę taranto” w latach czterdziestych uznaje się Carmen Amayę. Taranto miało bogate związki ze stylami regionu Murcji, których wspólnym mianownikiem było życie górnicze oraz cantaores tacy jak El Morato i Chilares, żyjący w nieustannym ruchu między Kartageną a Almerią.
Rojo el Alpargatero dużą część życia spędził w Almerii. Występowały też wpływy z Jaén, Linares i La Carolina. Taranteros i ludzie z kopalń obracali się w towarzystwie najsłynniejszych cantaorów z Jaén, takich jak Basilio, Los Heredia, El Bacalao, El Cabrerillo, Tonto Linares. Łąnikiem był górniczy szlak kolejowy Almería–Linares.
Pomiędzy Almerią i Málagą również panowała intensywna aktywność i wymiana w świecie flamenco. W 1881 roku wielka cantaora La Rubia de Málaga została zaangażowana przez kasyno w Almerii. Jej pobyt tam tłumaczy, że śpiew "Ciego de la Playa" wpłynął na malagueñę "El Canario", kochanka La Rubia de Málaga. Styl ten przyswoił sobie także Antonio Chacón, kiedy przyjechał do Almerii, by poznać tamtejsze cantes.
