Garrotín

Garrotín to palo flamenco wywodzący się z folkloru asturyjskiego; uważa się jednak, że został rozwinięty przez Cyganów z Lleidy, a później z Barcelony. Zgodnie z tą teorią garrotín byłby jedynym tańcem i śpiewem, który narodził się poza Andaluzją (oprócz rumby i Jaleo).

 

Jego wejście do flamenco za pośrednictwem katalońskich Cyganów jest bardzo prawdopodobne, ponieważ wywodzi się z compás tango. Ma żywy rytm tanga w tonacji durowej.

 

Garrotín cieszył się dużą popularnością, aż zniknął w latach trzydziestych. Carmen Amaya, Romka katalońska, była tą, która utrzymała go przy życiu i umożliwiła jego odrodzenie w latach siedemdziesiątych. Pieśni towarzyszy taniec, który przeżywał swój rozkwit w pierwszych latach XX wieku. Jego struktura składa się ze zwrotek czterowersowych, ośmiosylabowych, w których rymują się drugi i czwarty wers, a pomiędzy nimi powtarza się refren.