Soleá

Soleá to styl flamenco przeznaczony do śpiewu. Pierwsze znane wzmianki dotyczą „La Andonda” – cygańskiej śpiewaczki, żony śpiewaka „El Fillo” (zmarłego w Sewilli w 1878 roku).

 

Najstarsze dokumenty pochodzą z lat 50. XIX wieku i odnoszą się do „La Soledad”. Innym razem pojawia się określenie „soleá granadina”. W każdym razie te przymiotniki wskazują, że chodzi o typ bardzo różny od dzisiejszego.

 

Taniec soleá wykonywany jest przez solową tancerkę o wielkiej ekspresji. Soleá bardzo często służy do tego, by tancerka mogła się zaprezentować. Ruchy mogą być typowo kobiece – ramion i ciała – i towarzyszy im zapateado. Tancerka zwraca uwagę także ruchem bioder, powagą i zdecydowaną postawą.

 

Choć tempo soleá jest ciężkie i wolne, metrum jest podobne jak w bulerías i alegrías (choć o innym charakterze). Z punktu widzenia teorii muzyki takt zaczynałby się na uderzeniu oznaczonym jako trzecie, aby dostosować się do tekstu pieśni. Byłby to więc takt na trzy czwarte z przesuniętymi akcentami lub raczej takt na dwanaście uderzeń: 3+2+2+2+3.

Istnieją różne style i warianty soleá:

• Soleá de Triana.
• Soleá de Cádiz.
• Soleá de Jerez de la Frontera.
• Soleá de Alcalá de Guadaíra.
• Soleá de Utrera.
• Soleá de Córdoba.
• Soleá apolá (gdy polo kończy się soleá).
• Soleá por bulerías; harmonia soleá i metrum bulerías.
• Soleá grande (z czterema wersami).
• Soleá de cambio (na zakończenie i w innej tonacji).
• Soleá corta.
• Soleariya (soleá ze skróconą melodią, z pierwszym wersem ograniczonym do zaledwie czterech sylab).
• Soleá de preparación (na rozpoczęcie określonego śpiewu).
• Soleá de Zurraque (własne dla garncarzy).