Caña

Caña to palo flamenco, który historycznie uważa się za najważniejszy. W Escenas Andaluzas Estébaneza Calderóna nazwał on cañę „prymitywnym pniem śpiewów andaluzyjskich”, natomiast García Matos – profesor – twierdził, że caña wywodzi się ze starej andaluzyjskiej pieśni ludowej. Inni autorzy częściowo kwestionują tę etymologię muzyczną. Łączą ją z soleá lub z toná – tę ostatnią hipotezę trudno jednak udowodnić.

 

Caña przeszła w swojej historii wiele zmian. Curro Dulce, Silverio i Antonio Chacón byli śpiewakami, którym najlepiej udało się uchwycić istotę cañy. Chacón złagodził ją i nadał jej idealną rytmikę.

 

Obecnie caña jest śpiewem, który nie cieszy się dużą popularnością ani wśród wykonawców, ani wśród publiczności. Wynika to z jej monotonnego charakteru i niewielkiego ładunku emocjonalnego. Zamiast niej chętniej wybiera się seguiriyę oraz soleá.