Seguiriya

Seguiriya to jeden z najstarszych palos flamenco. Wraz z bulería i soleá tworzy kręgosłup tego stylu.

 

Etymologicznie jej nazwa prawdopodobnie pochodzi od seguidilla. To zniekształcenie fonetyczne, które przybiera różne formy: seguiriya, siguiriya, seguirilla lub siguerilla. Najstarsze świadectwa tego palo flamenco pochodzą z końca XVIII wieku, choć jego dokładne pochodzenie jest niepewne. Seguiriya wywodzi się z pierwotnych tonás, powstała między Sewillą a Kadyksem, z portami, Jerez i dzielnicą Triana jako głównymi ośrodkami.

 

Do kompleksu seguiriyas należą także livianas i serranas. Oba style oparte są na compás de seguiriya. Inną odmianą są cabales, czyli seguiriyas w tonacji durowej.

 

Jako śpiew ma charakter tragiczny i mroczny. Zawiera podstawowe wartości tego, co określa się mianem cante puro y hondo. Teksty seguiriyas mówią o bólu, są tragiczne i odzwierciedlają cierpienie wynikające z relacji międzyludzkich, miłości i śmierci.

 

Seguiriya to czyste uczucie, z dużą ilością quejío i niewielką ilością słów. Z estetyki muzycznej seguiriyas czerpie wiele innych stylów, takich jak malagueñas czy cantes a palo seco (bez gitary). Termin seguiriya pojawia się w wielu utworach literackich. Ponadto muzyka niektórych tonadillas występuje jako seguidilla gitana (która wcale nie pokrywa się z flamenco). Ten śpiew charakteryzuje się aliteracją „ay”.

 

Jej pochodzenie długo sprawiało muzykologom trudności. Dziś wiadomo, że jej metryka opiera się na odwróceniu porządku compás soleá (3x4 + 6x8). Najstarsze odmiany tego palo wykonywano, podobnie jak tonás, bez akompaniamentu muzycznego. Obecnie towarzyszy im gitara. Ciągłe zmiany tonu i niuanse sprawiają, że jest to jeden z najtrudniejszych śpiewów do interpretacji. Taniec do seguiriyas został po raz pierwszy wprowadzony przez Vicente Escudero w 1940 roku.

 

To taniec powolny, podniosły, uroczysty, pozbawiony ozdobników. Jego struktura składa się z czterech wersów heksametrycznych, z wyjątkiem trzeciego, który jest endekasylabem. Ten model sylabiczny spokrewniony jest z jarchas. Drugi wers rymuje się z czwartym, zarówno rymem dokładnym, jak i asonansowym. W tym palo flamenco uczucie ma pierwszeństwo przed formą (strukturą).

 

Nie jest rzadkością spotkać seguiriyas o innej metryce. Istnieją różne typy seguiriyas kojarzone z konkretnymi śpiewakami. W Kadyksie znane jest cante por seguiriyas El Planeta; w Jerez – La Niña de los Peines; w Trianie – Frasco el Colorao itd.