Romance

W romance można rozpoznać wiele tekstów i melodii z repertuaru flamenco. Wpłynął on na tak pierwotne cantes jak cañas, jaleos, polos, martinetes, tonás, soleares, romeras, villancicos, nanas, a także na saetas, peteneras, seguiriyas i bulerías.

 

Pierwsi flamencos z Kadyksu byli znakomitymi twórcami romances. Wykorzystywali je jako rozrywkę, opowiadając dawne historie.

 

Alternatywne określenie to corridos lub corridas, w nawiązaniu do ciągłości ich coplas – które śpiewa się „jednym ciągiem” – w przeciwieństwie do pozostałych palos flamencos, złożonych z niezależnych zwrotek bez ciągłej narracji ani wątku fabularnego. W 1971 roku badacz Luis Suárez Ávila opublikował broszurę zatytułowaną „Corridos, corridas o carrerillas, verdadero origen del cante flamenco”. To cenne opracowanie, w którym omawia się romancero Cyganów z El Puerto de Santa María (Cádiz).

 

Najbardziej rozpowszechnione romances mają charakterystyczne melodie, ale pozbawione łatwo rozpoznawalnego motywu. Tworzą je jeden lub kilka wersów wznoszących się, zamkniętych wersem opadającym. Napięcie narracji utrzymywane jest aż do końca, a kadencje opadające zarezerwowane są dla ostatniego wersu. Romance wykonuje się bez akompaniamentu gitary, swobodnie, bez konkretnej metryki. Gdy towarzyszy mu gitara, przybiera compás soleá bailable, jaleo extremeño, a nawet najbardziej radosny rytm bulerías. Tonacja romances bywa w trybie molowym i durowym, choć romance z gitarą zwykle zbliża się do bulerías por soleá w modo flamenco. Pod względem tekstu jest to ciąg rymów asonansowych w wersach parzystych, przy swobodzie w wersach nieparzystych. Liczy minimum cztery wersy, które można także nazwać copla. Najczęściej spotykany romance ma ośmiozgłoskowe wersy, ale istnieją też tzw. „romances heroicos” (de arte mayor).