Polo

Polo to styl flamenco, ukształtowany na bazie dawnego gatunku muzyki hiszpańskiej z XVIII wieku. Uważany jest za jeden z najbardziej archaicznych palos. Za jego możliwy pierwowzór uznaje się polo salonowe, wykorzystywane w spektaklach lirycznych, takich jak „el polo del contrabandista”. Jego konkretnego źródła można szukać w jakiejś tańczonej pieśni z XVIII wieku. W muzyce popularnej Wenezueli taneczne polo istnieje od XIX wieku.

 

W polo flamenco rozróżnia się polo tóbalo dla głosów niskich oraz polo natural dla głosów wysokich. Ogólnie rzecz biorąc, polo flamenco przypisuje się śpiewakowi „Tóbalo de Ronda”. Polo Tóbalo przetrwało do naszych czasów dzięki Pepe „de la Matrona”.

 

Istniały różne warianty. Soleá apolá, której twórcą – zdaniem Fernando Quiñonesa – był „Paquirri el Guante”. Zdefiniował on ten gatunek jako śpiew mieszany z soleares i było to polo, którym kończono cañas, dawne malagueñas itp. Niektórzy badacze negują istnienie polo jako odrębnego palo, uznając je za odmianę caña Curra Durse. Antonio Chacón nadaje polo ostateczną, precyzyjną strukturę melodyczną.

 

Istniała także „policaña”, zbliżająca się do gatunku mieszanego, która wpłynęła na wersje, dzięki którym dziś odróżnia się polo od caña. Mówi się również o medio polo, opisywanym przez Garcíę Matosa, z krótszymi wersami melodycznymi, czyli tercjami. Pierwsza tercja polo rozwija się w wysokim rejestrze śpiewaka, następnie linia melodyczna opada, aż do osiągnięcia charakterystycznych pięciu lub sześciu melizmatów („ayes”). Polo śpiewa się w compás de solea, a wykonuje się je na zwrotce złożonej z czterech wersów ośmiozgłoskowych, z rymem w drugim i czwartym wersie. Demófilo zebrał 37 zwrotek, które śpiewano inaczej dla caña i dla polo. Taniec powstał w XVIII wieku; był jednym z najpopularniejszych obok tango, caña, zorongo gitano i rondeña. Według Puiga Claramunta taniec polo jest solowym tańcem kobiecym, w którym dominuje zapateado.