Polo

Polo, 18. yüzyıla ait eski bir İspanyol müzik türünden doğmuş bir flamenko tarzıdır. Görünüşe göre en arkaik paloslardan biridir. Kökeni, “el polo del contrabandista” gibi lirik gösterilerde kullanılan salon polosuna kadar götürülür. Tam olarak, 18. yüzyıla ait dans edilebilir bir şarkıda kaynağını bulabiliriz. Venezuela halk müziğinde ise, 19. yüzyıldan beri dans edilen polo vardır.

 

Flamenko polosunda, kalın sesler için polo tóbalo ve tiz sesler için polo natural arasında ayrım yapılır. Genel hatlarıyla, flamenko polosunun kaynağı “Tóbalo de Ronda” adlı cantaor’a atfedilir. Tóbalo’nun polosunun günümüze ulaşması, Pepe “de la Matrona” sayesindedir.

 

Varyantlar da ortaya çıkmıştır. Fernando Quiñones’un “Paquirri el Guante”yi yaratıcısı olarak gördüğü soleá apolá bunlardan biridir. Quiñones, bu türü soleares ile karışık bir cante mixto olarak tanımlar ve eski malagueñas ya da cañas gibi formları bitirmek için kullanılan polo olduğunu söyler. Bazı araştırmacılar ise, polonun gerçekten varlığını reddeder ve onu Curro Durse’nin caña’sının bir varyantı olarak görür. Antonio Chacón, poloya kesin bir melodik yapı kazandırmıştır.

 

Ayrıca, poloyu caña’dan ayıran ve türü karışık bir forma yaklaştıran “policaña” da vardı. García Matos, daha kısa melodik dizelere ya da tercios’a sahip olmasıyla tanımlanan medio polo’dan da söz eder. Polonun ilk tercio’su, cantaor’un tiz ses bölgesinde başlar ve karakteristik beş altı melismaya (“ayes”) ulaşıncaya kadar kademe kademe alçalır. Polo, soleá ölçüsünde söylenir ve sekiz heceli dört dizelik bir kıta üzerine icra edilir; ikinci ve dördüncü dizeler kafiyelidir. Demófilo, caña ve polo için farklı şekillerde söylenen 37 kıta derlemiştir. Dans ise 18. yüzyılda ortaya çıkar; tango, caña, çingene zorongosu ve rondeña ile birlikte en popüler danslardan biri olmuştur. Puig Claramunt’a göre polo dansı kadın solist tarafından icra edilir ve bunda zapateado öne çıkar.