Milonga
Milonga, 19. yüzyılın sonunda kolonilerden dönen repatriyeler, sanatçılar, koloniciler ve askerler tarafından İspanya’ya taşınmış bir flamenco stilidir. Şarkılarında Amerika topraklarını anımsatırlar.
Arjantin milongası, “payada de contrapunto”dan gelen bir tarzdır ve ritmik-ölçüsel düzlemde ve armonik yapıda Antiller tangosu ve habanera ile derin bağlara sahiptir. Arjantin milongasının nihai flamenco stili haline gelmesine kadar olan evrim süreci muhtemelen yarabí ile ve diğer tarzlar ya da “tristes” ile başlamıştır. 1860 yılında triste, milongaya dönüşür. 1880 ile 1910 yılları arasında moda olur.
Gerçek anlamda flamenco karakterine ve tango-tiento veznine sahip ilk milonga, 19. yüzyılın sonunda İspanya’ya geldiğinde Cadizli matador Paco de Oro’nun kızı Pepa Oro’nun yaygınlaştırdığı milongadır. Aynı anda hem söylenip hem de dans edilen koreografik milongadan gelen bir stildir. Milonga şarkısı hece hecedir; ayrıca içinde fandango girizgâhı bulunan milongalar ya da bulerías ile milonga gibi bazı kombinasyonların kaydedilmiş örnekleri de vardır; bu türlerden ölçü ve ritmi, havasını milonganın karakterine uyarlayarak alır. Vezin, çoğu kez serbest bırakılarak ölçüsüz hale gelmesine rağmen, tangos-tientos metrik yapısına dayanır.
Milonga yorumcuları arasında Antonio Sevillano, Angelillo, Pastora Pavón, Paco Flores, Niña de la Puebla, Juan Valderrama, Pepe Albaicín, Carmen Linares ve Enrique Morente de öne çıkmıştır.
