Taniec flamenco
Taniec flamenco przypomina umiarkowany wysiłek fizyczny. Jego korzyści dla zdrowia fizycznego i emocjonalnego są udowodnione, stąd narodziła się „flamencoterapia”.
Mocne uderzenia stopami o podłoże i gwałtowna pasja to cechy charakterystyczne tańca flamenco. Ten taniec stanowi trzeci element sztuki flamenco i ma historyczne tło związane z rozwojem kultury hiszpańskiej.
Pochodzenie i ewolucja tańca flamenco
Jego początki wywodzą się ze zmarginalizowanych społeczności południowej Hiszpanii. Zarówno taniec, jak i muzyka były dawniej pod wpływem Greków i Rzymian. Później oddziaływały na nie kultury arabska, żydowska, a nawet hinduska. Wraz z przybyciem muzułmanów i Żydów na Półwysep Iberyjski rozwijająca się już muzyka i taniec, które narodziły się w Andaluzji, przejęły elementy tych kultur.
Dzisiejszy taniec i muzyka flamenco są więc rezultatem wieków wpływów i połączenia wielokulturowych elementów.
Wraz z dynamicznym rozwojem muzyki flamenco nastąpiła także szybka ewolucja tańca, który po raz pierwszy w ustrukturyzowanej i rozpoznawalnej formie pojawił się w XVIII wieku.
Pasjonujący bailaores zachwycali publiczność w ówczesnych kawiarniach muzycznych – tak zwanych cafés cantantes. Szybko zaczęli odbierać główną rolę śpiewakom. Po wiekach fuzji kultur sztuka, która narodziła się w jaskiniach jako forma ekspresji społeczności romskiej i innych uciskanych grup, rozwinęła się w niezwykły sposób. Rezultatem jest połączenie cante i tańca flamenco, które uwiodło cały świat.
W zależności od ładunku emocjonalnego, fraz melodycznych i tradycji stojących za każdym cante, taniec przejawia się w ponad pięćdziesięciu różnych palos. Zarówno taniec, jak i muzyka flamenco zawierają silny element osobistej improwizacji. Taniec nabiera formy poprzez spontaniczne wyrażanie emocji bailaora w każdej chwili.
Jak tańczą bailaores flamenco
Podczas występu bailaor lub bailaora, czyli tancerz lub tancerka, pozostaje zazwyczaj nieruchomy w pierwszych chwilach, gdy rozbrzmiewa melodia. Chłonie brzmienie gitary, klaskanie i cante, aż nadejdzie moment inspiracji. Wtedy on lub ona rozpoczyna pełen pasji taniec flamenco, zgodny z piosenką. Podczas występu można nawet zauważyć wyraziste mimiczne reakcje samego bailaora lub bailaory.
Rola bailaora polega przede wszystkim na interpretowaniu słów piosenki poprzez taniec. Wykonuje on miękkie i eleganckie ruchy ramion, które kontrastują z mocnymi uderzeniami stóp silnie uderzających o podłogę. Duety, zazwyczaj złożone z mężczyzny i kobiety, są zwykle bardziej intensywne. W takim przypadku bailaores utrzymują stałe, przenikliwe i agresywne spojrzenie. Rezultatem jest pojedynek namiętności między dwojgiem tancerzy.
