Cantes minero-levantinos
Cantes minero-levantinos to styl flamenco charakterystyczny dla górniczego regionu Sierra Minera de Cartagena-La Unión, ukształtowany w XIX wieku.
Cantes minero-levantinos powstały na bazie palos przywiezionych w ten rejon przez andaluzyjskich robotników: malagueña, taranto z Almerii i granaína (palos wywodzących się z fandango) oraz kontaktu z lokalnymi fandangos.
Według Pedra Fernándeza Riquelme, cantes minero-levantinos nabrały ostatecznego kształtu wraz z narodzinami festiwalu Festival del Cante de las Minas de La Unión w 1961 roku. Jednak poeta Manuel Machado wspominał o nich już w 1912 roku w „La Lola”, wierszu należącym do zbioru „Cante Hondo”. Jest to śpiew z coplą złożoną z czterech lub pięciu wersów ośmiozgłoskowych. To bardzo wyrazista odmiana taranta (różniąca się od niej jedynie kilkoma mocniej zaakcentowanymi niuansami melodycznymi). Rojo „El Alpargatero” z Alicante był jego twórcą i przekazał go swojemu synowi, aby się nie zatracił.
Do cantes minero-levantinos należą: taranta, minera, cartagenera, fandango minero, levantica i murciana. Od momentu powstania Międzynarodowego Festiwalu Festival Internacional del Cante de las Minas w 1961 roku odbywa się on co roku w sierpniu, aby upamiętnić te śpiewy. Są to pieśni dawnych górników, które wykonywali podczas długich godzin pracy w kopalni.
Dziś jest to jeden z najważniejszych festiwali flamenco w Hiszpanii. Do najbardziej znanych wykonawców należą: Antonio Piñana, Pencho Cros, „Fosforito”, Encarnación Fernández i José Sorroche.
