Cantes Camperos

Cantes camperos to styl śpiewu inspirowany pieśniami znoju i pracy, wykonywanymi podczas młócenia lub orki. To melodie andaluzyjskiego folkloru, które śpiewacy tacy jak Bernardo el de los Lobitos włączyli do repertuaru flamenco. Zostały ujęte w Antología del Cante Flamenco (Hispavox, 1954). Śpiewano je na polach Kordoby, a później rozpowszechniły się w prowincjach Jaén i Granada. Nie jest to wyłącznie śpiew andaluzyjski, ale należy go uznać za odmianę toná (tonás camperas). Wśród tych śpiewów znajdują się trillera, arriera oraz aceitunera. Nazywa się je także cantes de faena.

 

To śpiewy swobodne, podobnie jak tonás, bez akompaniamentu i ściśle określonej metryki. Dopuszczalne są trzy tonacje: frygijska andaluzyjska, gama durowa i gama molowa. Teksty wykorzystują głównie seguidillas 7-5-7-5. W zależności od kontekstu można wyróżnić różne typy cantes camperos:

 

• „El cante de Trilla” – wykonywany podczas prac przy młócce. Znany jest także jako trillera. Jednym z głównych odtwórców tego stylu był Bernardo „el de los Lobitos”. Jego wersja cantes de trilla sprawiła, że od 1954 roku, kiedy została włączona do pierwszej płytowej antologii śpiewu flamenco, stała się częścią korpusu cante flamenco.
• „Cante de siega” – wykonywany podczas prac żniwnych. Jednym z głównych śpiewaków był pochodzący z Jerez Fernando de la Morena.
• „Arrieras” – jeden z cantes de trilla o charakterystycznej melodii. Wykonuje się go do słów: „un segador segaba los trigos nuevos, y el sudor se secaba con su pañuelo”.
• „Las aceituneras” – cantes camperos wykonywane podczas zbioru oliwek (Jaén).
• „Las Pajaronas de Bujalance” – jedne z najbardziej cenionych cantes camperos.