Sevillanas
Sevillanas, ünlü bir flamenko palosudur. Sevilla, Huelva ve diğer Endülüs illerine özgü bir dans ve şarkı türüdür. En önemli sahnesi Endülüs’ün panayırlarıdır; bunların içinde en bilinenleri Nisan Fuarı (Sevilla), El Rocío hac yürüyüşü (Almonte, Huelva) ve Batı Endülüs’teki diğer panayırlardır. Ayrıca farklı hac yürüyüşlerinde (romerías) de unutulmaz bir varlığa sahiptir.
Geçmişte, sevillanas mahalle avlularında ve iç avlularda çok popülerdi. Sevillanas’ın kökeni, Katolik Krallar’ın gelişinden önceki yıllara dayanır. Zamanla evrilip flamenko özelliği kazanan “seguidillas castellanas” adı verilen bestelerden çıkmıştır. Dans 18. yüzyılda eklenmiş ve günümüzdeki sevillanas dans ve şarkılarına dönüşene kadar gelişmiştir. Kurulduğu yıl, Sevilla Fuarı’na “sevillanas” adıyla girmiştir. Ancak terim, İspanyol Kraliyet Dil Akademisi tarafından 1884 yılına kadar resmî olarak tanınmamış, o yıl İspanyolca sözlüğe girmiştir.
Günümüzde, İspanya’da ve uluslararası alanda en çok dans edilen yöresel danstır. Dünyanın dört bir yanında, sevillanas dansını öğreten çok sayıda profesyonel ve dans akademisi vardır. Bu paloya ait çok sayıda tanınmış sanatçı olmuştur: Concha Piquer, Paquita Rico, Lola Flores, la Niña de la Puebla, María Jiménez, Los Marismeños, Amigos de Gines, Cantores de Híspalis veya Ecos del Rocío.
Sevillanas dansı, İspanya’nın en popüler halk dansıdır. Hızlı ve yavaş danslar arasında ayrım yapılabilir. Genellikle çiftler hâlinde dans edilir; ancak dansın ikiden fazla kişiyle aynı anda yapıldığı istisnalar ve düzenlemeler de vardır. Dört kıtaya ayrılır, eskiden yedi taneydi. Dansın dört temel hareketi şunlardır: paseíllos, pasadas, careos ve remate. Son kıtanın sonunda müzik ve dans birleştirilir; bazen oldukça zarif ve romantik bir biçimde tamamlanır. Ölçü ¾’lüktür (üç zamanlı). Birinci zaman güçlü, diğer ikisi zayıftır. Sevillanas müziği, şarkıcıya göre herhangi bir tonda çalınabilen gitarın tellerinden doğar. Gitar, genellikle gruba veya şarkıcıya eşlik eden palmeroların alkışlarıyla desteklenir. Bazen kastanyetler (Doğu Endülüs’te halk arasında palillos olarak bilinir), davul, tef veya pito rociero kullanımı da tipiktir.
