Andaluzyjski kostumbryzm

Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku, dzięki szeregowi czynników, narodziło się to, co nazwano andaluzyjskim kostumbryzmem.

 

Po pierwsze, w 1783 roku Karol III uregulował sytuację społeczną ludności romskiej. To wydarzenie było przełomowe w historii hiszpańskich Romów. Po wiekach prześladowań i marginalizacji ich sytuacja prawna znacznie się poprawiła.

 

Po wojnie o niepodległość Hiszpanii (1808–1812) rozkwitło poczucie dumy narodowej, w opozycji do wzorca wykształconego, zfrancuziałego człowieka oświecenia.

 

Umocniła się postać majo, uznawanego za wzór wdzięku, indywidualizmu i autentyczności. W tym środowisku triumfowała moda cañí. Casticismo widzi w Romie swój model indywidualizmu. Rozkwitły również szkoły tauromachii w Sewilli i Rondzie.

 

Nie można też zapomnieć o rozkwicie bandoleros i o fascynacji „tym, co andaluzyjskie”, jaką żywili romantyczni podróżnicy z całej Europy.

 

Wszystkie te elementy ukształtowały upodobanie do tego andaluzyjskiego kostumbryzmu – gustu, który święcił triumfy na dworze w Madrycie.