Soleá

De soleá is een flamencopalo van cante (zang). De eerste historische verwijzingen die bekend zijn, hebben te maken met “La Andonda”, een zigeunerzangeres die de vrouw was van de cantaor "El Fillo" (overleden in Sevilla in 1878).

 

De oudste documenten dateren dus uit de jaren 1850 en verwijzen naar “La Soledad”. Soms wordt er ook gesproken van “soleá granadina”. In ieder geval geven deze benamingen aan dat het om een type soleá gaat dat sterk verschilt van de huidige vorm.

 

De dans van de soleá wordt uitgevoerd door een solobailaora en is zeer expressief. De soleá wordt veel gebruikt zodat de bailaora zich volop kan laten zien. De bewegingen zijn typisch vrouwelijk, vooral met armen en lichaam, en gaan gepaard met zapateado. De bailaora trekt bovendien de aandacht met haar heupbewegingen, haar ernst en haar uitdagende houding.

 

Hoewel het tempo van de soleá zwaar en langzaam is, lijkt de maat op die van de bulerías en de alegrías (zij het met een ander karakter). Vanuit muzikaal-theoretisch oogpunt begint de maat op de tel die als derde wordt gemarkeerd, om zich aan de songtekst te houden. Het gaat dus om een drieslagmaat met verschoven accenten of, beter gezegd, om een maat van twaalf tellen: 3+2+2+2+3.

Er bestaan verschillende stijlen en varianten van de soleá:

• Soleá de Triana.
• Soleá de Cádiz.
• Soleá de Jerez de la Frontera.
• Soleá de Alcalá de Guadaíra.
• Soleá de Utrera.
• Soleá de Córdoba.
• Soleá apolá (waarbij de polo wordt afgesloten met een soleá).
• Soleá por bulerías; harmonie van soleá en maat van bulería.
• Soleá grande (met vier verzen).
• Soleá de cambio (om af te sluiten en in een andere toonaard).
• Soleá corta.
• Soleariya (soleá met een verkorte melodie, waarbij het eerste vers wordt teruggebracht tot slechts vier lettergrepen).
• Soleá de preparación (om een bepaald cante te beginnen).
• Soleá de Zurraque (eigen aan pottenbakkers).